Vrijdag 10 mei: terug in Nederland

Vandaag werd het expeditie-avontuur toch echt afgesloten. Onze vlucht vanuit Addis Abeba was om half 12. We zaten dus de eerste uren van vrijdag nog in het vliegtuig. Zoals altijd kregen we weer onze heerlijk avondmaal om 1 uur ’s nachts. Altijd kip met rijst, een sausje en wat groente. Na het eten ging het hele Expeditieteam pitten. Ik kon niet goed slapen, want mijn hoofd zat nog helemaal vol met indrukken en momenten van de reis. Dus om 3 uur ’s nachts dacht ik dat het wel de perfecte tijd was om een film te kijken. Alleen zo amuserend was de film niet. Gelukkig kwam Rein mij later vergezellen en hebben we met z’n tweeën nog even gekletst. Terwijl de uren wegtikten zagen we de zon opkomen door de raampjes. Dat is altijd een prachtig gezicht: wolken met een oranjerode gloed van de zon. Toen ik terugkwam van de wc, waren Silke, Eljakim en Eline ook wakker geworden. Corieke moesten we even wekken door een kussen naar haar te gooien. Dat vond ze alleen niet zo leuk. Terwijl we langzaam gingen dalen, keken rein en ik nog een leuk kookprogramma.

Om kwart over 6 stonden we ineens op Brussel. Meneer van Tuyl stond ons liefdevol op te wachten. We begroetten hem met de handshake die we in Malawi hadden geleerd. We moesten allemaal wel wennen aan het temperatuurtje, want 13 graden Celsius is toch echt anders dan 28 graden Celsius. In de wc op het vliegveld gingen we gelijk even uit de kraan drinken, wel gek dat dat ineens weer kan. Nadat we onze koffers hadden gehaald, die gelukkig allemaal in perfecte staat waren aangekomen, gingen we op weg naar de bus. Voordat we vertrokken genoten we allemaal eerst van een echte Hollandse stroopwafel, die hadden we al erg lang niet meer geproefd. Onderweg naar Veenendaal moesten we allemaal ook even wennen aan de goede verharde wegen, de minder mooie natuur en natuurlijk het rechts rijden. In de bus kwamen we op het idee om bij elkaar een berichtje in het opschrijfboekje te schrijven, dat is namelijk leuk als herinnering aan elkaar en aan de geweldige tijd met elkaar.

Om half 10 kwamen we aan op school. Daar stonden alle ouders, broertjes, zusjes en opa’s & oma’s ons op te wachten. Je zag hun gezichten stralen toen ze hun geliefde en gewaardeerde kind weer in hun armen konden houden. De moeder van Taina had zelfs haar creatieve kant laten zien en een prachtig spandoek gemaakt met al onze namen erop en de woorden ‘Welkom thuis’. Meer welkom dan dat konden we ons niet voelen!

We waren allemaal heel moe en het was best overweldigend om weer terug in Nederland te zijn, dus vielen er wat kleine tranen toen we afscheid van elkaar namen. We hebben deze dagen natuurlijk ook zoveel tijd met elkaar doorgebracht, dat je echt een band opbouwt. Je maakt veel heftige dingen met elkaar mee en ziet ook hoe een ander daardoor geraakt wordt, waardoor je elkaar op een andere manier leert kennen dan bijvoorbeeld op school. Ik denk dat ik wel namens onze hele groep kan zeggen dat deze reis door ons allemaal als heel waardevol is ervaren. Niet alleen voor onszelf in onze persoonlijke ontwikkeling, maar ook in onze vriendschappen met elkaar hebben we mogen groeien. Ik ben ongelooflijk dankbaar dat wij deze kans hadden gekregen, want, zoals wij hebben gezien, zijn er velen die zo’n kans nooit zullen krijgen.

Ik zal deze reis nooit meer vergeten, ik denk dat de rest van de groep dit met mij eens is. Nu gaan we eerst even uitrusten, alles laten bezinken en mensen vertellen over alles wat wij hebben meegemaakt!

Luca

Geef een reactie

Sluit Menu