Vrijdag 3 mei 2019

Net zoals eigenlijk elke dag in Malawi waren we ook deze vrijdag erg vroeg op. Dit kwam omdat we om 7 uur ’s ochtends aanwezig zijn bij de dagopening in het Ekwendeni Hospital. In Malawi is het gebruikelijk dat het personeel elke dag opent met een dagopening en omdat een deel van onze groep een dag bij het ziekenhuis mee zou lopen, woonden we deze opening bij. Na de opening werden we door de directeur in zijn kantoor welkom geheten.

Hierna kregen we een rondleiding door het ziekenhuis onder leiding van Maggy, een medewerkster. Ze vertelde ons veel over hoe het ziekenhuis in elkaar zit, hoe alles is geregeld en vooral ook hoe het is om patiënt te zijn in het ziekenhuis. Na de rondleiding werd onze groep in tweeën gesplitst. De ene helft vertrok naar het project ‘’Love A Village’’ (hier kun je in het blog van dinsdag meer over lezen), en de andere helft ging met Maggy mee op medische outreach. Maggy nam ons (Maud, Eline, Luca, Suryani, Rein en ik) mee in de ‘ambulance’ het afgelegen land in. Maggy is arts en samen met haar collega Joyce bezoekt ze regelmatig (ernstig) zieke mensen die erg afgelegen leven. Het was dus voor ons ook best spannend om mee te gaan, zeker omdat je niet weet wat je aan zult treffen. De eerste patiënt die we bezochten was Spencer. Spencer is een man van een jaar of 65 die op een erfje leeft met zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. Hij leefde met een katheter en kon moeilijk meer lopen en actief zijn. Het was heftig en moeilijk om te zien hoe slecht hij eraan toe was. Toch was het ook een mooie ontmoeting. Spencer zelf was erg overtuig van zijn geloof en vertrouwde erg op God. Zijn vrouw was ontzettend gastvrij. Toen we aankwamen begon ze gelijk avocado’s uit de boom te trekken om die aan ons te geven.

Ons tweede bezoek was ook erg aangrijpend. We gingen naar een ernstig zieke vrouw van 32 jaar, moeder van 5 kinderen en door haar man verlaten. De vrouw lag op bed in de wetenschap dat haar leven niet meer lang zou gaan duren. Ondanks dat niet iedereen bij de vrouw heeft gekeken, heeft het ons toch allemaal geraakt.

Ons laatste bezoek was aan een man van wie zijn been geamputeerd was. Hij had zelf geprobeerd de wond die hij eerst had aan zijn te genezen, maar dat was niet gelukt. Uiteindelijk moest zijn been geamputeerd worden. Het was mooi om te zien dat het nu goed met hem ging. Na het bezoek aan de derde patiënt gingen we terug naar het ziekenhuis. Hier sloten we met Maggy en haar stagiair deze bijzondere dag af met gebed en een krabbeltje in het gastenboek. Ook zijn we met z’n allen nog even langs de directeur geweest. Zo gaat dat in Malawi, als je bij iemand of ergens op bezoek bent geweest moet je van tevoren weten dat het afscheid altijd erg uitgebreid is.

Toen we klaar waren in het ziekenhuis besloten we nog wat rond te lopen in de buurt, in afwachting van de andere helft van de groep. We zijn o.a. wezen kijken bij de grote kerk van de CCAP. Ook zijn we langs de blindenschool gelopen en hier hebben we wat gekletst met de scholieren. Het is bijzonder om te zien dat blinde kinderen op zo’n school de kans krijgen om te leren, te spelen en vooral om onbezorgd te leven, ook al is hun toekomst vaak erg onzeker en gevaarlijk. Rond een uur of 5 reden we met de hele groep weer terug naar onze overnachtingsplek. Hier aten we met z’n allen en brachten we de avond rustig door.

David

Geef een reactie